UŞAK BENİ BÜYÜTTÜ

Uşak belki de en güzel gençlik yıllarımı geçireceğim şehir. İlk başlarda hiç sevemediğim fazlasıyla beni sıkıntıya sokan şehir. Zamanla öyle bir içime işledi ki artık bende bir Uşaklıyım diyebilirim. Başlarda sevmediğim bu şehri şimdilerde fazlasıyla seviyorum. İşin tuhaf yanı neden seviyorum bilmiyorum. Ama kendimi buradayken fazlasıyla huzurlu hissediyorum. Belki de en büyük sebebi burada yaşamla mücadele etmeyi kendi ayaklarımın üstünde durmayı öğrenmiş olmamdır. Şimdiye kadar hiç kendimden bahsetmedim. Bazılarınızın bu yazıyı okuduğunda bu kız neyin mücadelesinden bahsediyor diyebilir. Benim mücadelem şuan kendi çabalarımla yaşıyor olmam. Annemden destek istesem elbette ki verir ama ben bunu istemiyorum. Kendi kendime yetebilmek istiyorum. Bunu övünmek için söylemiyorum ama şimdiye kadar daha hiç ailemden destek almadan okudum. Nasıl mı? İlk işim uşağa geldiğimde kendime bir burs ayarlamak oldu. Öyle büyük bir şey değil ama en azından bir takım ihtiyaçlarıma yeterdi. Ama bu bütün sorunumu çözmezdi. O yüzden  okuldaki kısmi zamanlı işe başvurdum. Sonucu belli olana kadar da bir kafede part-time çalıştım.Sonra devlet bursuna başvurdum. Sonuç olarak burs aldım, okuldaki işe girdim, devlet bursu aldım ve kendi kendime yeter hale gelmiş oldum. Bazen bu tempo beni yormuyor değil. Ama bana hissettirdikleri , kazandırdıkları bütün yorgunluğuma iyi geliyor. Bunu herkese tavsiye ederim. Kendi ayaklarının üstünde durabilmek çok güzel bir şey ve biraz gayretle bunu herkes başarabilir. Uşak beni küçük bir çocukken kocaman bir kadına dönüştürdü. Bu yüzden minnettarım.